البته وقتى كه خداوند متعال حساب خلق را به ملائكه يا پيامبر و اهل بيت مى سپارد ، اين گونه نيست كه خود به صورت كامل از آن كناره گيرى نمايد ، بلكه قواعد محاسبه را به آنان مى آموزد يا توسط ملائكه اى كه كارشناس حسابرسى هستند آنان را يارى مى نمايد و خود مراقب آنان است . روايت امام صادق ( عليه السلام ) تاييد كننده همين مطلب است : اگر كسى غير از خداوند ، سرپرست حسابرسى مردم ( در قيامت ) شود ، بيش از پنجاه هزار سال به طول خواهد انجاميد ، اما خداوند متعال در يك ساعت آن را انجام خواهد داد . ( 1 ) يعنى خداوند متعال قواعد محاسبه را به قاضيان محضر تعليم مىدهد ، و اگر چنين نبود آنان قادر به محاسبه مردم نبودند ، نه در پنجاه هزارسال و نه در صد هزار سال ! نتيجه اين است كه پيامبر و اهل بيت ايشان ، ديان ( حاكم و قاضي ) مردم به دين الهى هستند . به همين خاطر است كه امام زمان ( عليه السلام ) به صفت « باب الله » و « ديان دين » موصوف شده اند ، چرا كه ايشان يكى از متوليان قضاوت در روز قيامت هستند و نيز ايشان يكى از شاهدانى هستند كه خداوند درباره ايشان فرموده : روزى كه شاهدان به پا مى خيزند . و در تفسير قمى آمده كه آنان همان ائمه ( عليهم السلام ) هستند . در كتاب العدد القويه چنين روايت شده : از حارث و سعيد بن قيس از على بن ابيطالب ( عليه السلام ) كه رسول خدا فرمودند : من نزد حوض بر شما وارد مى شوم و تو اى علي ! ساقى آن هستى و حسن حامى و مدافع و حسين امر كننده آن است و على بن حسين پيشرو آن ، و محمد بن على پخش كننده و

--> ( 1 ) - مجمع البىان ج 10 ص 120